Pierwszą książką, jaka trafiła do rąk polskich czytelników, to Dobranoc słonko.  Książką tą zyskała sobie Pani popularność wśród polskich czytelników i w październiku kolejny raz odwiedzi Pani nasz kraj, aby się z nimi spotkać. W czym tkwi fenomen tej książki?

W tym miejscu musze Cię poprawić, moją pierwszą książką, w Polsce, była: W sidłach anoreksji. Z powodu tej książki zostałam zaproszona do ogólnopolskiej  TVP 2 i wypowiedziałam się na temat tej choroby. Nawet ,,ośmieliłam’’ się powiedzieć, oczywiście z całym szacunkiem, jednej z wpływowych kobiet, które także zaproszono do tego programu, że tak naprawdę, nie wie co dzieje się z młodzieżą. Myślę, że nieczęsto zdarza się, aby pisarz mówił tak jasno o swoich myślach.

Kolejną książką było: ,,Dobranoc Słonko’’. Oczywiście to było bardziej szokujące, że opowiedziałam, tak wyraźnie o moim własnym dzieciństwie, przesyconym, tak dużą ilością przemocy. Myślę, że to wpłynęło na sukces książki, podobnie jak jej właściwości literackie. Posłużyłam się krótkimi zdaniami i, na początku książki językiem 6-cio letniej dziewczynki, dzięki czemu czytelnik uzmysłowił sobie, że to przydarzyło się małemu dziecku do momentu skończenia 18-stu lat. 12 lat tego wykorzystywania seksualnego i bardzo jasno opisana scena molestowania i gwałtu była i jest bardzo rzadko spotykana w książkach dla młodzieży, Zawsze uważałam i nadal uważam, że to przydarza się młodym ludziom, dzieciom, więc należy o tym pisać tak jak to naprawdę wygląda. Ta książka była nawet pierwsza tego typu książką na niemieckim rynku. Myślę, że to zadecydowało o jej sukcesie, koniec z kłamstwami, molestowanie seksualne jest czymś okropnym, ale można się temu przeciwstawić.

To jest moje przesłanie: Pewnego dnia molestowanie się skończy, ale trzeba  o to walczyć. Trzeba iść na terapię, ponieważ przeciwnym razie będzie się ofiarą przez całe swoje życie. Ponieważ tak jak ja, przez długi czas myślałam, że jestem niegrzeczną dziewczynką i obarczałam siebie winą za to co się stało. Jednak dziecko nigdy nie ponosi winy za molestowanie. Winny jest zawsze dorosły  przestępca. 

Pisze Pani książki dla młodzieży. Książki te ukazują świat ludzi młodych i ich trudne problemy; molestowania jak we wspomnianej książce, czy przemocy jak w Czarne, czerwone, śmierć. Czy rzeczywiście świat ludzi młodych jest taki zły?

Myślę, że w głównej mierze ma to coś wspólnego z wydarzeniami z mego dzieciństwa. Milczałam o „tabu” i owo milczenie omal mnie nie zabiło. Nie, nie wierzę już w tematy tabu. Nie ma takich tematów, o których nie można by pisać – żeby pomóc młodym ludziom, jak nauczyć się radzić sobie z problemem. Nie obchodzi mnie fakt, czy mediom się to podoba, czy nie.  Nie twierdzę, że świat jest zły, ale dzieje się dookoła wiele złych rzeczy i muszą znaleźć się pisarze, którzy o tym napiszą. Jestem jednym z nich. Jeśli zachowujemy milczenie, to zgadzamy się na zło, które ma miejsce. Chcę, żeby ludzie mówili głośno o złych rzeczach, które się wydarzyły i być może znaleźli wyjście z sytuacji. Żeby spojrzeli w lustro i zastanowili się, czy podoba im się to, co tam widzą.

W swoich książkach pisze Pani o problemach, o których nie przeczytamy w czasopismach młodzieżowych, nie usłyszymy w telewizji, czy w szkole. Dlaczego chce Pani pisać na tematy, tak niepopularne w mediach ? Niedawno ukazała się Pani książka  Supergwiazda, ukazująca kulisy programów telewizyjnych, tak zwanych show dla mas, a od wydawcy dowiedziałam się, że książka ta stała się lekturą szkolną niemieckiej młodzieży. Czy Pani zdaniem takie książki, jak właśnie Supergwiazda, powinny być omawiane w szkole?

Tak, chcę żeby rozmawiano o moich książkach w śród młodzieży, a także w szkołach. Zamykanie ust uczestnikom programu typu ,,Super Gwiazda’’ daje twórcą tych programów dużą władzę i wielu młodych ludzi prawdopodobnie myśli, że to jest coś cudownego wziąć udział w takim show. To są kłamstwa, tam chodzi tylko o pieniądze.

Pani książka Fałszywa miłość porusza problem uczuć nastoletnich dziewczyn. Dlaczego młodzieńcza miłość może być przyczyną  wielu problemów nastolatków, a nawet początkiem zła?

Myślę, że zakochanie się jest cudownym przeżyciem, ale pierwsza miłość może być bardzo niebezpieczna, ponieważ można w niej zatracić siebie. Doświadczony kochanek może wmówić nam różne rzeczy, co jest „normalne”, kiedy kocha się kogoś. Jeśli nie ma się silnego poczucia szacunku do samej siebie, to łatwo uwierzyć i zatracić się w takiej miłości. Stać się po prostu zabawką w rękach tego mężczyzny. Wtedy można robić rzeczy, które tak naprawdę nie są normalne w związku. Zawsze należy się dobrze zachować w związku, tak aby nie stracić poczucia własnej godności. Nigdy nie rób czegokolwiek z miłości do mężczyzny, tylko dlatego, że boisz się go stracić. Wtedy to nie jest miłość. On cię nie kocha, jeśli prosi cię o zrobienie czegoś wbrew twojej woli.

Dziękuję za rozmowę.

Joanna Karwacka

It was a pleasure for me to talk to you!

Best wishes Heidi Hassenmüller

 Arkadiusz Niemirski (ur. 1962 r. Warszawa) Jest autorem książek dla młodzieży i dorosłych. Nakładem Oficyny ukazały się w 2009 r. Tajemnica Fabritiusa, a w 2010 r. Klątwa Nipkowa.

Pana pierwsze książki były kontynuacją serii o Panu Samochodziku, zapoczątkowanej przez Zbigniewa Nienackiego. Później wydał Pan w Ossolineum książkę Pojedynek detektywów. Skąd ta fascynacja literaturą detektywistyczną ?

Nie od razu stałem się zagorzałym czytelnikiem. Gdzieś tak w piątej klasie podstawówki dostałem na urodziny książkę Aleksandra Dumasa "Trzej muszkieterowie" i stwierdziłem, że książka wcale nie musi być nudna. Ba, może być do tego stopnia ekscytująca, że przez kilka dni człowiek nie może się z nią rozstać i towarzyszy nam ona przy stole, w tramwaju czy w wannie. Drugi przełom to pierwsza lektura Pana Samochodzika. Nie pamiętam tytułu, ale chyba chodziło o "Templariuszy". Pamiętam to egzotyczne dla mnie odczucie wielkiej tajemnicy, a jednocześnie wrażenie bycia dorosłym, bo oto ja – nastoletni chłopak – mogłem stać się Panem Tomaszem, człowiekiem dorosłym, dojrzałym, historykiem sztuki, który ma zadziwiającą zdolność wikłania się w różne przygody i rozwiązywania zagadek z przeszłości. Wtedy to zrozumiałem, że dobry detektyw to nie ten, który posiada najlepszy samochód, pistolet czy duże muskuły, ale ten, który potrafi zrobić użytek z najdoskonalszego, biologicznego komputera, ważącego średnio 1,2 kg – mózgu. Tak więc tajemnica i ciąg sensacyjnych wydarzeń towarzyszących jej rozwiązywaniu to dla mnie istota dobrej książki. Nie tylko beletrystycznej, bo najlepsi detektywi to przecież wybitni naukowcy, a więc ludzie zajmujący się tajemnicą naszego bytu, odkrywający naturę naszej rzeczywistości na poziomie molekularnym czy duchowym. To jest wspaniałe, że twórcze życie pociąga za sobą konieczność samodoskonalenia, nieustannego stawiania pytań i próby odpowiedzi na nie. Tak więc każdy z nas jest po trosze detektywem.

W książkach Testament bibliofila i Klątwa Nipkowa zawiera Pan wiele ciekawych informacji o nieznanych, z podręczników szkolnych, wydarzeniach historycznych. Czy Pana zdaniem książki detektywistyczne mogą stanowić uzupełnienie wiedzy historycznej dla gimnazjalisty?

Nie muszą. Jeśli jednak wiedza historyczna jest atrakcyjnie podana, we właściwym kontekście, to stanowi to tylko o atucie takiej książki. Co jest najciekawsze w powieściach detektywistycznych i kryminalnych? Że nie wiemy: kto (lub co), jak i dlaczego? Detektyw musi przejść długi proces odpowiedzi na wiele pytań nierzadko wchodząc w obce sobie środowisko, obcując z nowymi – egzotycznymi dlań – wyzwaniami, jak właśnie nauka. Słowem – taki detektyw uczy się, a przy okazji ma możliwość przeżycia wspaniałej przygody. Same pościgi, mordobicie, strzelanina to po prostu nudy, o których nikt przy zdrowych zmysłach nie chciałby czytać. Kiedy jednak bohater – po kilkudniowej nasiadówie w archiwum – stwierdza, że oficjalna wersja wydarzeń historycznych jest niepełna lub nawet fałszywa, to mamy do czynienia z czymś ekscytującym. Razem z bohaterem stajemy się odkrywcami, “awanturnikami” historycznymi, lecz nie zawsze musimy dojść do prawdy. Ona może pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie. Czasami tylko ocieramy się o nią, co też na swój sposób może być interesujące i tajemnicze. Jednak aby do tego doszło, niezbędny jest wysiłek bohatera. Byle tłumok gardzący nauką i wszelkim wysiłkiem intelektualnym, uzbrojony po zęby i wyposażony w najlepszy sprzęt elektroniczny, nigdy nie przeżyje prawdziwej historii. Będzie dużo biegał, dużo strzelał i dużo klikał, ale mało przeżyje. Bo cały wszechświat przygody mieści się w tym naszym biologicznym komputerze zwanym cerebrum.

Czy może Pan zdradzić nam tajemnicę, jak znaleźć pomysł na książkę i jak ten pomysł przenieść na papier, aby powieść była ciekawa do ostatniej strony?

Nie wiem. Nie zajmuje się tym zagadnieniem jako teoretyk. Kiepski byłby ze mnie nauczyciel. Ja mam łatwość wymyślenia historyjek, postaci, dość swobodnie pisze mi się dialog. Lubię wymyślać nowe postacie, nowe sytuacje. Największy problem to treść. Jak wymyśleć intrygującą zagadkę? Nie da się tego zaprogramować, ale można sobie pomóc. Autor książek musi interesować się dosłownie wszystkim, mieć otwarty umysł. Świat pełen jest tajemnic, ale żeby to dostrzec należy nim się interesować. Przede wszystkim trzeba chyba zidentyfikować w sobie tę zdolność do wymyślania opowiadań i poszukiwania prawdy. Trzeba być trochę niepokornym zwierzęciem. I najlepsza rada dla wszystkich młodych ludzi, którym marzy się pisanie powieści – dużo czytać. Czytać, ale dobrą literaturę. Nie ma lepszej szkoły pisania jak właśnie czytanie książek. No i zdecydowanie mniej telewizji. Telewizja zabija zdolność samodzielnego myślenia, a bez samodzielnego myślenia nie można nawet dobrze napisać podania o pracę.

Dziękuję za rozmowę

Joanna Karwacka